ผู้ให้ย่อมได้ความรักจากผู้รับเสมอ
หลายครั้งที่เราซื้ออาหารมารับประทาน พอรับประทานเสร็จก็ชำระเงินแล้วเดินออกจากร้านโดยไม่ต้องคำนึงถึงการบริการหรือคนปรุงอาหารที่เพียรพยามอย่างเต็มที่ ก็เพราะเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนที่ต่างก็พอใจ
ผิดกับน้ำใจที่ใครสักคนให้กับเรา อย่างมีคนมาให้อาหารเราสักชามเท่านั้น เราจะรู้สึกว่า ค่าของมันไม่ใช่แค่เพียงอาหาร แต่มันมีน้ำใจของผู้ให้อยู่ด้วย
หรืออย่างผ้าเช็ดหน้าอย่างดีๆ ซื้อมาเองจากพาหุรัดตั้งโหลหนึ่ง ฤทธิ์ของมันสู้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวที่มีใครเขาให้เปล่าๆ ไม่ได้ ควักขึ้นมาทีไรใจมันวูบวาบ นี่แหละฤทธิ์ของวัตถุที่ให้ด้วยไมตรี ดลใจผู้รับให้นึกถึงผู้ให้อยู่เสมอ
