***"ผ้าเหลืองเปื้อนยิ้ม เล่ม 3" ***
"อัจฉริยะ" คือคำที่เราใช้เรียกลักษณะบุคคลที่มีความสามารถมากเกินอายุ หรือมีความเฉลียวฉลาดเกินวิสัยสามัญชนคนทั่วไป
...อัจฉริยะที่ก่อเกิดจากการสั่งสม เรียนรู้สิ่งดีงาม จนกลายเป็นบารมี (การฝึกฝนอบรมตนเอง) พอถูกกระตุ้นเตือนด้วยคำแนะนำจากบัณฑิตเพียงไม่กี่คำก็สามารถเข้าใจและประพฤติตามในคุณความดีได้ เป็นอัจฉริยะที่อยู่ภายใต้เหตุผลแห่งปัญญาที่พระพุทธศาสนายกย่องเชิดชู
...แต่กับอัจฉริยะที่เกิดจากการเอาเปรียบผู้อื่น เป็นนักฉวยโอกาสจากข้อผิดพลาด ไม่ว่าใครจะแนะนำในทางที่ถูกที่ควรอย่างไรก็ไม่สนใจ และปฏิบัติตาม ก่อเกิดเป็นความเห็นแก่ตัว กลายเป็นนิสัยที่ไม่ดี (อนุสัย) เก็บงำไว้ภายใต้อารมณ์ที่เรียกว่า "สันดาน" (ความสืบต่อทางพฤติกรรม) เป็นอัจฉริยะที่เราคงไม่อยากให้มีมากนักในสังคมแห่งนี้
"อัจฉริยะ เราควรเรียกคนแบบไหนกันดี"
