...เมื่อไม่วันที่ผ่านมา ผู้เขียนได้ร่วมพูดคุยกับกลุ่มพระจาก ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ผ่านกิจกรรมสายน้ำแห่งชีวิต หรือเรียกให้ดูน่าฟังว่า The river of life ซึ่งพูดคุยเรื่องราวของชีวิตแต่ละท่านผ่านภาพวาดแห่งสายน้ำ โดยในกลุ่มมีพระที่ร่วมกิจกรรม ๙ รูป
...การสนทนาเริ่มต้นจากภาพสายน้ำ และมักจะเริ่มต้นที่ต้นน้ำที่แต่ละรูปวาดดูคล้ายคลึงกัน คือ เริ่มต้นที่ความมืดมิดของสายน้ำ บ้างก็ดูไหลเชี่ยว แม้รูปที่วาดอาจดูยาก แต่อาศัยจินตนาการเข้าช่วยก็สามารถเข้าใจกันได้
...จากความมืดมิดในช่วงต้นน้ำของแต่ละรูปมาพร้อมกับคำอธิบายที่คล้ายคลึงกันว่าชีวิตเริ่มต้นจากประสบการณ์ที่เจ็บปวด หลงทางไปกับอบายมุขทุกอย่าง, ถูกดูถูกเหยียดหยาม และต่อสู้ดิ้นรนกับชีวิตอย่างยากลำบาก จนถึงจุดที่เริ่มคิดได้ว่า “ชีวิตมีแค่ตื่นเช้าทำงาน เย็นค่ำก็นอนอย่างนี้ไม่สิ้นสุดเท่านี้หรือ?” คำถามนี้หลายรูปได้รับคำตอบจากการเข้ามาบวช
...ตอนนี้สายน้ำของหลายรูปเริ่มใสสะอาดขึ้น บางรูปก็เป็นรูปเรือหรือปลาที่ไม่หยุดนิ่งพยายามทวนน้ำขึ้นไปสูงขึ้น แต่ทุกรูปสรุปเป็นอันเดียวกันว่าชีวิตเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จึงไม่น่าแปลกใจที่พระที่เข้าอบรมบางรูปก็พึ่งบวชได้แม่กี่พรรษา แต่กลับมีมุมมองชีวิตที่เปลี่ยนไปจากเดิม และดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
...แม้ช่วงหลังผู้เขียนเคยได้ยินว่ามีคนทำวิจัยว่า “การบวชทำให้คนดีขึ้นจริงหรือ?” ก็กลายเป็นคำถามที่ชวนขบขันในวงสนทนาไป เพราะถ้าผู้ทำวิจัยเดินทางมาร่วมกิจกรรมกับพระใน ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ในครั้งนี้คงหมดข้อสงสัยแน่นอน
...และก่อนจะจบการสนทนาในวันนั้น ทุกคนต่างเชื่อเป็นอันเดียวกันว่า “สายน้ำแห่งชีวิตนี้ ยังไม่สิ้นสุดง่ายๆ ยังคงไหลไปเรื่อยๆ เพียงแค่ที่วาดนั้นเป็นตอนหนึ่งของชีวิตเท่านั้น แต่ชีวิตยังต้องพัฒนาตัวเองต่อไปจนกว่าจะบรรลุธรรม”
...ทนฺโต เสฏฺโฐ มนุสฺเสสุ ในหมู่มนุษย์ผู้ที่ฝึกแล้วเท่านั้นประเสริฐสุด...ขออนุโมทนากับทุกรูปทุกองค์ที่มีปณิธานเป็นอันเดียวกัน...
