***ทางเดินสู่สังเวชณียสถาน ปรินิพพานนคร***
...หากเปรียบท้องฟ้ายามค่ำคืนคือความทุกข์ แสงดาวก็ไม่ต่างจากความสุข แม้ความมืดมิดจะมากมายท่วมท้น แต่ก็ยิ่งทำให้ดวงดาวดูโดดเด่น งดงามขึ้นมากเท่านั้น ก็ไม่ต่างความทุกข์ที่อาจทำให้เราแย่ได้ เจ็บได้ แต่เมื่อผ่านมันไปได้เราจะเห็นคุณค่าอะไรมากมายหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ “การให้อภัย” ให้อภัยทั้งแก่ผู้อื่นหรือสิ่งอื่นที่ทำให้ทุกข์ ให้อภัยตัวเองกับทุกเหตุการณ์ที่ผ่านไป
...ความทุกข์เหมือนรุ่นพี่ใหญ่ของชีวิตที่เข้ามารับน้องใหม่ผู้สุดแสนจะบอบบาง ใสซื่อ ยังอ่อนต่อโลก แต่รุ่นพี่คนนี้มุ่งมั่นจะทำให้น้องใหม่เข้มแข็งขึ้น พร้อมสำหรับชีวิตในห้องเรียน ทั้งหมดเพื่อน้องใหม่คนนี้จะสามารถฝ่าฝันร่ำเรียนจนจบได้ในที่สุด
...ความทุกข์เหมือนบันไดที่ทอดไกลสู่ยอดเขา เราต้องเลือกระหว่างเดินขึ้นหรือลง ถ้าเลือกขึ้นก็เหนื่อยแต่ตื่นตาทุกครั้งที่มองเห็นบรรยากาศต่ำลงมาแปลกตาออกไป หรือเลือกลงก็ไร้ความแปลกใหม่และเปล่าประโยชน์
...
