เพื่อนๆ และญาติๆ ที่มามอบกำลังใจให้กัน
ครอบครัวเล็กๆ
มีคำหนึ่งว่า "ที่ใดที่รักที่นั่นมีทุกข์" ก็แสดงว่าที่ๆ มีความสุขคือที่ไม่มีความรักใช่หรือไหม?
ถ้าพ่อ แม่ไม่รักลูกจะเป็นอย่างไร? ถ้าพระพุทธเจ้าไม่เมตตามนุษย์ละจะสุขหรือทุกข์กันแน่? ถ้าพระเจ้าอยู่หัวไม่ทรงปกครองประชาชนด้วยความรัก เราจะอยู่กันอย่างไร? หรือถ้าอาจารย์ไม่ห่วงใยศิษย์มีหรือโลกนี้จะมีความรู้สืบต่อกันมาได้อีกหรือ?
เมื่อมองจากสิ่งที่เห็น ทำให้รู้ว่า เราตีความเรื่องความรักกันอย่างไรต่างหาก ตีให้ทุกข์ก็ทุกข์ได้ ตีให้สุขก็สุขได้เช่นกัน ยิ่งเรากังวลกับความรักก็แสดงว่าเราตีความรักนี้คือทุกข์ แต่หากตีความว่ารักนี้ก็ก่อสุขมหาศาล รักจะเป็นแรงผลักดันให้เกิดพลังแรงใจต่อสู้ทุกสิ่งที่เข้ามา
ดังที่พระโพธิสัตว์บำเพ็ญเมตตาบารมีด้วยการเสียสละความสุขส่วนตัว เพื่อความสุขของปวงสัตว์ พระราชาเสียสละความสุขส่วนพระองค์เพื่อช่วยเหลืออาณาประชาราชย์
หากเราละทิ้งความรัก เพื่อเราจะมีความสุขจากการไม่มีรัก ก็แสดงว่าเราเข้าใจความรักผิดไป เพราะถ้าเราอยากชนะได้ ก็ต้องรู้จักรัก ไม่ใช่รู้จักหนี การหลีกหนีคือความเจ็บปวด และไม่ได้ใช้ความรักให้ก่อประโยชน์เลย
หากเราพัฒนาความรักจากเพื่อนหรือคนที่รัก เป็นกัลยาณมิตร จากคนธรรมดา เป็นมิตรร่วมทางในสังสารวัฏที่วนเวียนเกิด แก่ เจ็บ ตาย แล้วอย่างนี้เราจะทะเลาะกันไปอีกทำไม? เพราะไม่นานก็ลาจากกันไปแล้ว เรียนรู้ที่จะรักและแบ่งบัน เป็นกำลังใจให้กันและกัน อย่างนี้คือ สิ่งที่ๆ สอนคุณค่าของรักแท้ว่ามีอยู่จริง...
...ขอบคุณเพื่อนและกัลยาณมิตรทุกท่าน และเจริญพรขอบคุณญาติโยมทุกท่าน...
