***ภาพยามค่ำบนเทือกเขาดาลัมซาร่า***
๒
(พบค่ำเริ่มนำพา)
เมื่อดูใจ เริ่มเจ็บปวด และร้าวรวด ด้วยทุกข์ใด
จงเพ่งมอง ลึกลงไป แล้วค้นให้ ทั่วใจตน
จะมองเห็น ร่องรอยด่าง อันเจือจาง จนผ้าหม่น
หากผ้า คือใจตน คงหมองหม่น เหลือคณา
ความทรงจำ ในอดีต ดังรอยกรีด บนผืนผ้า
ยากจะลืม เกินเยียวยา แต่เวลา พาผ่านไป
ไม่อาจ หวนคืนกลับ มีแต่นับ ฟ้าวันใหม่
พารอยช้ำ เลยผ่านไป เก็บดีไว้ ในใจตน
ดังเช่น ดวงจันทรา โดนเมฆา พามืดมน
ค่ำคืน ฟ้าหมองหม่น ยากจะยล แสงดารา
แต่แล้ว เมฆเคลื่อนหาย เลยผ่านไป วายุพา
ได้แสง แห่งจันทรา คืนกลับมา ฟ้าสุขใจ
เมื่อย้อน กลับดูจิต ทั้งความคิด เริ่มเปลี่ยนไป
ด้วยความ มืดใดใด อีกเคราะห์ร้าย ช่วยนำพา
ไม่นาน พอเลือนหาย ความท้อใจ อีกเหนื่อยล้า
พลังใจ จะคืนมา อดทนหนา คือความดี
