ค่ำคืนแห่งความทรงจำ ๓

***ยามเช้าบนเทือกเขาตีอูน***


๓
(แสงนภาส่องอำไพ)

ก่อนแสง แห่งอาทิตย์ จะสถิตเหนือ ปฐพี
ผ่านเลย อย่างเร็วรี่ วัน เดือน ปี มิย้อนมา
ดังค่ำคืน จะลาลับ ยังได้ฝาก สิ่งใดหนา
น้ำค้าง บนยอดหญ้า คือเวลา ความทรงจำ

ชีวิต ที่เหนื่อยล้า ผ่านเวลา ความมืดดำ
ได้พบหลาย สิ่งดีนำ พาชีวิต ก้าวล่วงไป
ดังน้ำ ที่คั่งค้าง ไม่นาน ระเหิดหาย
กลายเป็น เช่นเรือนกาย ที่มั่นหมาย ในจุดยืน

ประสบการณ์ แห่งชีวิต คือพรหมลิขิต ไม่อาจขืน
ผ่านไป ไม่หวนคืน อย่าได้ฝืน จงอดทน
เก็บไว้ ทั้งสุขทุกข์ ค่อยค่อยปลุก ไฟในตน
อย่ารอ หวังฟ้าฝน บนบานสรวง ดวงนำพา

เมื่อผ่านวัน แห่งชีวิต สิ่งใดผิด จงค้นหา
อย่ายอมแพ้ ใจนำพา แม้อ่อนล้า จงสู้ทน
เป็นเช่น แห่งอาทิตย์ แม้ใครติ ไม่เคยสน
จงเก็บใจ ไว้กับตน มีสติทุก ทางก้าวเดิน
....
โสตฺถิ โว โหนฺตุ สพฺพทา
ขอความสุขสวัสดี จงมีแก่ท่านทั้งหลายตลอดปี ๒๕๕๔ และตลอดไปเทอญ...