***ยามเย็นบนเทือกเขาดาลัมซาร่า***
๑
(ยามเย็นย่ำ)
แวววับ จากปลายฟ้า จดพสุธา ทิศอาคเนย์
คล้อยเคลื่อน ไม่หันเห ไม่รวนเร ยามจากไป
นั่นคือ สัญญาณฟ้า ว่าหมดเวลา ของวันใหม่
ไม่มี สิ่งอื่นใด ยับยั้งได้ ยามค่ำคืน
เหมือนดัง จะเยอะเย้ย สิ่งใดเอย เคยยั่งยืน
สว่างทั่ว เหนือสิ่งอื่น จนค่ำคืน หมดสิ้นไป
เช่นแสง แห่งอาทิตย์ ช่วยพิชิต ฟ้าวันใหม่
แต่แล้วกลับ ลาลับไป ยอมแพ้พ่าย ความมืดมน
ดังชีวิต เคยสดใส ดุจแก้วเจียระไน จนสวยยล
ก็มิอาจ จะทานทน ต่อราคี ธุลีดิน
วันวาน อาจหวานฉ่ำ วันนี้ช้ำ ระกำสิ้น
วันก่อน เคยโบยบิน วันนี้ลด หมดแรงใจ
แต่แก้ว ยังเป็นแก้ว ที่เพลิดแพ้ว งามสดใส
แม้อยู่ ใต้ตมใด ก็แจ่มใส วิไลตา
ผ่านค่ำคืน อันมืดมิด ยังมีสิทธิ์ ส่องแสงพา
ดังเช่น มวลดารา เปล่งแสงจ้า เหนือนภาลัย
