"สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ" จิตย่อมตั้งมั่นแก่บุคคลผู้มีความสุข
...ในทางตรงกันข้าม คนที่กำลังผจญทุกข์อยู่ย่อมไม่อาจทำจิตให้เป็นสมาธิและรับฟังธรรมได้ เหมือนครั้งหนึ่งพระพุทธองค์ประสงค์จะแสดงธรรมกับชายเลี้ยงโคคนหนึ่ง วันนั้นชายเลี้ยงโคก็คิดว่าตนเองจะไปเฝ้าพระพุทธองค์ แต่พอคิดว่าตนเองต้องเลี้ยงชีพด้วย จึงตัดสินใจไปรับจ้างเลี้ยงโคก่อนครึ่งวัน แล้วอีกครั้งวันที่เหลือจะไปเฝ้าพระพุทธองค์ พอตกเที่ยงก็รีบไปวัดโดยไม่ได้รับประทานอะไรไป พอไปถึงก็เห็นเหล่าพุทธบริษัทนั่งรอการฟังธรรม แต่พระพุทธองค์ก็ไม่ทรงแสดงด้วยประสงค์จะรอ พอเห็นว่าชายคนนั้นเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง และข้าวก็ยังไม่ได้กิน จึงให้คนหาข้าวมาให้รับประทาน และพักผ่อนให้สบายกายก่อนแล้วจึงแสดงธรรม จนชายเลี้ยงโคได้บรรลุธรรม แสดงให้เป็นพระมหากรุณาธิคุณของพระพุทธองค์...
...และเป็นเหตุให้ผู้ประสงค์จะฟังและปฏิบัติธรรมต้องเตรียมพร้อมเรื่องร่างกายก่อนเสมอ เพื่อให้ใจตั้งมั่นได้ง่าย ขอเพียงจิตใจแจ่มใส แล้วใบหน้าเบ่งบาน เวลาได้ยินเสียงแห่งธรรมเท่านั้นก็พอ สาธุ....
